Trwa jarmark z serduszkami i innymi gadżetami pod nazwą Walentynki. Chcąc zepsuć internautom humor, namawiam ich, by w tych dniach obejrzeli  słynny film Petera Weira „Piknik pod Wiszącą Skałą”.

Dzieło australijskiego reżysera  z 1975 roku odniosło międzynarodowy sukces i było przełomem w historii małej wówczas  kinematografii. Po 1975 roku filmowcy z Antypodów zaczęli wreszcie przemawiać własnym, a nie hollywoodzkim głosem; ich filmy były oczekiwane za granicą.

Rzekomo oparta na faktach fabuła „Pikniku…” zaczyna się 14 lutego 1900 roku, czyli w dniu św. Walentego i kończy się ponad miesiąc później. Dotyczy zaginięcia grupki uczennic szkoły dla panien z dobrych domów podczas wycieczki do buszu, do tzw. Wiszącej Skały. Gdy o godz. 12 zatrzymują się zegarki, pod Skałą zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Dziewczęta prowadzone przez bardzo urokliwą Mirandę wchodzą między skały i już nigdy się nie odnajdują  z wyjątkiem jednej.

Film można określić mianem horroru. Budzi niepokój a jednocześnie urzeka tajemnicą. Śledztwo policji kończy się niczym. Sytuacja z pogranicza zdrowego rozsądku i fantazji jest tak wieloznaczna, że widz całkowicie ulega ekranowej magii. Gotów jest uwierzyć w prawdziwość zdarzeń, że dziewczęta uległy albo zbiorowej hipnozie, albo jakiejś fascynacji o podłożu erotycznym i rozpłynęły się we śnie, będącym pierwotną substancją rzeczywistości. Miranda wykreowana na anioła znika w rozgrzanym powietrzu, pozostawiając po sobie wiele nieukojonych serc, także kobiecych.

Dzieło Weira ma historyczno – symboliczny wymiar. Po zaginięciu dziewcząt upada żeńska pensja pani Appleyard. Ta instytucja symbolizuje kolonialną pychę Imperium Brytyjskiego i ginie pod naporem niezrozumiałego świata aborygeńskiej magii.

„Piknik pod Wiszącą Skała” jest jednym z najpiękniejszych filmów jakie kiedykolwiek powstały. Rządzi nim idealizm w postrzeganiu świata. W zamyśle reżysera człowiek ma tylko pośredni dostęp do najwyższej rzeczywistości. Jednym z kluczy do innego świata jest piękno. Uchwycone na kliszy filmowej wizerunki zaginionych dziewcząt są w istocie niematerialne. O wiele realniejsze procesy dzieją się  w umysłach osób, które myślą i marzą o nich. Miłość  w tym przypadku nie przynosi szczęścia. To godna uwagi lekcja w handlowym dniu św. Walentego, kładącym  nacisk tylko na romantyczne pozory .

Ten wpis został dodany w Poniedziałek, 8 luty, 2010 o godzinie 17:29 w kategorii film. Możesz śledzić komentarze do tego wpisu za pomocą kanału RSS 2.0. Komentarze i pingi są obecnie wyłączone.