Osoby, które gustują w nieco ambitniejszym kinie, a jeszcze nie widziały „W chmurach”, powinny jak najszybciej nadrobić tę zaległość.

Poznajemy kawałek z życia specjalisty od zwalniania pracowników a jednocześnie odprysk Ameryki i problemów, jakie gnębią wszystkie nowoczesne społeczeństwa – kryzys ekonomiczny, wychłodzenie relacji międzyludzkich, ucieczka w konsumpcję.

Główny bohater jest pracownikiem korporacji i jeździ po Stanach zwalniając pracowników. Robi to „po ludzku”, stosując poduszkę bezpieczeństwa, gdyż jednocześnie wspiera zwalnianych motywując ich do nowych zadań. Poza pracą ma swoiste hobby – zbiera karty lojalnościowe linii lotniczych. Jego życiową dewizą jest nieangażowanie się w głębsze związki, także z kobietami. Gdy podczas jednej z podróży spotyka atrakcyjną blondynkę, jego życie ulega diametralnej zmianie.

Film nie kończy się happy endem. Zagrany przez George’a Clooneya mężczyzna, choć wzbudza naszą sympatię, przegrywa. Ale nie sądzę, by to było przyczyną oscarowej porażki komedii Jasona Reitmana. Bardziej pokazanie przez reżysera, że amerykańska filozofia sukcesu nie zawsze zdaje egzamin, że kryzys ekonomiczny dotyka coraz więcej osób. Po raz pierwszy w amerykańskim filmie z ostatnich lat zobaczyłem taką krytykę konsumpcyjnego stylu życia oraz prawdziwe ludzkie twarze bez nadziei na przyszłość. Choć film utrzymany jest w rozrywkowej formule, to jego tytuł powinien raczej brzmieć „Na ziemi”.

Jednym z elementów prowadzonego przez Tymańskiego marketingu jest wywiad przeprowadzony z samym sobą w  lutowym numerze pisma popkulturowego „Machina”. Oto jego próbka:

„ – Ostatnio bardzo głośno o projekcie „Polskie gówno”. Tytuł jest dość kontrowersyjny i może do ciebie przylgnąć na całe lata. Masz tego świadomość? Czyżbyś był fanem ekskrementów?

- Bardzo ciekawe pytanie. Wydaje mi się, że nie jestem fanem kupy. I nie uważam się za jakiegoś wybitnego specjalistę od skandali tylko, dlatego, że lubię o niej mówić. Wszystkim normalnym ludziom zdarza się publicznie rozmawiać o kupie, choćby przez minutę dziennie.”

Zabawne? A jakże. Megalomańskie? A jakże.  W dalszej części rozmowy dowiadujemy się, że nasz zawodowy freak  ma określone poglądy na to, co się dzieje w Polsce. Że jego film, to nie jest jakaś zwykła głupia zgrywa, że będzie dotyczył Polski przez duże “P”.  Ujmując w skrócie, według Tymańskiego Polska jest nieudaczym krajem, bo się do tej pory nie rozliczyła z PRL i dlatego wszystko się w niej rozpada, drogi, PKP, ZUS i inne instytucje. Tylko lud tego nie widzi, bo woli emocjonować się Dodą i serialami. I „Polskie gówno” ma być satyrą nie tylko na rodzimą branżę rozrywkową, ale na taką właśnie Polskę.

Czy Tymon ma rację? Oczywiście, że tak. Wystarczy poterepać się po polskich torach i drogach, by dostać epilepsji. Może potrafimy robić kiełbasę i dżem, ale do tej pory nie nauczyliśmy się robić dróg (te remontowane za unijne pieniądze, np. w Rzeszowie, już pękają). Nie dorobiliśmy się też rozpoznawalnej w świecie porządnej marki, jak np. fińska Nokia. Umiemy tylko montować, co inni wymyślą.

 Ale zaangażowany Tymon nie mówi o jednej, o wiele istotniejszej rzeczy. Że Polacy wciąż nie potrafią żywić elementarnego szacunku dla samych siebie i swojej tożsamości. I to jest w nich najgorsze: ta moralna słabość, to wzajemne kopanie się po kostkach i kąsanie się niczym przydrożne  pieski. 

Może Tymański chce dobrze, ale w mocno niedojrzały sposób. Bo czyż można oferować coś, jednocześnie dyskredytując z góry swoją ofertę i obrażając przyszłą publiczność. Tytuł filmu jest też, używając języka Tymona, nieudaczy pod względem rynkowym. Czy wyobrażacie sobie plakaty na kinach z wielkim napisem „Polskie gówno”. Kto by chciał wejść w taki biznes?

PS

Celowo pominąłem filmowe kompetencje Tymona. Życzę mu tylko jednego, by „Polskie gówno” nie zamieniło się w głupie polskie  „Ciacho” 

Ujawniły się co najmniej trzy frakcje. Jedna uważa, że należy wykorzystać obecność nielegalnej imigrantki do promocji miasta i w tym celu wybudować nowoczesny wybieg – z klimatyzacją, kinem domowym, pełnym barkiem, kamerami i szybkim dostępem do internetu. Zwolennicy tej koncepcji uważają, że niedźwiedzica  tylko w takiej chacie zachowa swoją prawdziwą, dziką naturę, a dzieci będą mogły ją bezpiecznie oglądać w internecie i telewizji jako bohaterkę multimedialnego reality show.

Druga frakcja uważa, że w mieście jest już jeden ośrodek dla uchodźców, po co więc budować drugi. Niedźwiedzicę zwaną Przemisią należy zintegrować z lokalnym społeczeństwem, ucząc ją tubylczych obyczajów i praw. Nad asymilacją niedźwiedzicy mieliby czuwać urzędnicy z wydziału oświaty. Oswojona niedźwiedzica byłaby żywym dowodem na to, że przemyskie społeczeństwo jest otwarte, tolerancyjne i godne nazywania siebie europejskim.

W dyskusji ujawnił się też trzeci pogląd. Misię/misia/misiaczka/misiulę należy uśpić i wypchać  jako eksponat muzealny.  Zwolennicy tej koncepcji uważają, że ich rozwiązanie jest tylko na pierwszy rzut oka mało humanitarne. W istocie jest ono jak najbardziej ludzkie. Argumnetują, że Przemisia i tak kiedyś musi umrzeć, więc co szkodzi zrobić jej bezbolesną eutanazję już dziś. W nagrodę dostane chlubne miejsce w  narodowym panteonie i laur nieśmiertelności.

Wszystkich łączy jedno: głośne zapewnienia o swojej miłości do zwierza, nie pytając go wcale o zdanie, czy odwzajemnia tę miłość i czy chce być maskotką ludzi. A może niedźwiedzica ma to daleko gdzieś,  a może najchętniej by kogoś zjadła  popijając żarełko cocacolą. Któż bowiem wie, co w takiej Przemisi drzemie.

Restauratorzy, by nikomu nie podpaść, wycofali z menu potrawy z królika. Pozostało tylko kurcze pieczone. Dzieci postraszone przez dorosłych zaczęły farbować białe futerka swoich pupili, zamieniając je w szaraki. Padły żądania, by z telewizji wyrzucić królika Bugsa za jego bezczelny uśmiech. Bugs przesłał do PAP oświadczenie, że nie da sobie spiłować długich zębów i że nigdy w życiu nie zrezygnuje z kariery artystycznej. Na wszelki wypadek do nor pochowali się wszyscy jego przyjaciele. Z kolorowych pism znikły króliczki, gdyż na mieście gruchnęło, że teraz karty rozdają „czarni”.

Sprawą zajęły się poważne media. Oskarżyły one określonych polityków o organizowanie nagonki na króliki. Jeden z publicystów zasugerował nawet, że nad krajem zawisło widmo faszyzmu. Powołał się przy tym na film Carlosa Saury „Polowanie”, w którym grupka facetów wybija króliki, a potem strzela do siebie samych. Ten głos podchwycili obrońcy zwierząt, wzywając władze RP do zakazu wyświetlania dzieła Saury. Nie pomógł argument, że ”Polowanie”  to ramota, nie to co super “Ciacho”.  A tak w ogóle, to jest filmem antyfaszystowskim. Presji nie uległa jedynie Alicja z krainy czarów, która sama (a to dzielna dziewczynka) wybrała się w głąb króliczej nory.

Sytuacja tak się skomplikowała, że może ją uratować tylko przyznanie Oscara nominowanemu do tej nagrody polskiemu filmowi  „Królik po berlińsku”. A najlepiej kilka Oscarów, by nikt się później nie pokłócił o sukces.

A królik wciąż spi…la

mistrz gry w domino w swoim zywiole :D

salam.

co prawda juz w tym sudanie od przeszlo tygodnia ale pierwsza relacja o tym jak sie tu dotoczylismy jest tu: w drodze do sudanu…

tymczasem miasto atbara, gdzie wrocilismy na szlak kazimierza nowaka. stad podobnie jak on, pociagiem kierujemy sie do chartumu.po drodze zrobimy tylko przerwe przy piramidach w meroe.

temperatura podchodzi pod 40 stopni, piwo jest bezalkoholowe, za to kobiety piekne nieslychanie.

Film z 1991 roku opowiadający o chrystianizacji kanadyjskich Indian w XVII wieku niesłusznie określany jest jako „misyjny”, czyli wtórny wobec głośnej „Misji” Rolanda Joffe’a o działalności jezuitów w Ameryce Płd. Dzieło Beresforda jest zupełnie samodzielnym tworem traktującym o przekraczaniu granic obcości. Nakręcony w pięknych kanadyjskich plenerach z udziałem Indian opowiada o młodym francuskim jezuicie, który tuż przed nastaniem zimy, czyli najtrudniejszej pory do podróżowania,  wybiera się z grupką indiańskich przewodników do misji katolickiej położonej na ziemi Huronów. Ksiądz nie jest wrogo nastawiony do Indian, ale jako idealista nie rozumie ich niepowtarzalnej kultury. Nie szanuje jej. „Dzicy” natomiast zaczynają go podejrzewać o czary. Zarzucają  „czarnej sukni”, że proponuje im perspektywę  raju kosztem prawa do snów i wielu żon.

„Czarna suknia” jest o wiele lepszym filmem od nakręconej później„Podróży do Nowej Ziemi” Terrence’a Malicka, filmu także opowiadającego o pierwszym zetknięciu się Europejczyków z Indianami. Beresford w zbliżeniu pokazuje mentalność Indian i ich obyczaje. Pokazuje, że każde naruszenie spoistości danej kultury kończy się dla niej tragicznie. Taki też był finał misji jezuity. Nawróceni przez niego Huronowie giną pod tomahawkami i włóczniami Irokezów. Giną, gdyż odstąpili od przemocy i w oczach innych Indian przestali być mężczyznami.

Czy „Czarną suknię” można wpisać we współczesny kontekst? Kiedyś światowe media obiegły wykonane z lotu ptaka zdjęcia ostatnich autentycznych  „dzikich”, żyjących w amazońskiej dżungli poza „zbawiennym” wpływem naszej cywilizacji. Jeśli buldożery białych dosięgną te ostatnie  enklawy, to sytuacja “dzikich” będzie przesądzona. Nie lepiej wygląda sytuacja wielu innych dzikich, mowa o tych  żyjących w Europie i Polsce. Zagonieni i zapracowani żyją pod presją nabywania różnych kolorowych paciorków i udziału w wyścigu szczurów. Zajęci wyłącznie  realizowaniem swoich materialnych potrzeb tracą kontakt z prawdziwym “ja” i jakąkolwiek duchowością.

PS Przy okazji chciałbym  polecić wystawę w Muzeum Etnograficznym w Rzeszowie (Rynek) zatytułowaną „W kręgu ducha i materii. Kultura Indian Ameryki Północnej i Południowej”. Wystawa czynna jest do 30 kwietnia. Choć została oparta o amerykańską „cepelię” daje wyobrażenie o kulturze Indian.

po 18 godzinach na zaladowanym do granic mozliwosci promie, dotarlismy do wadi halfa w sudanie. stad jak kazimierz nowak chcielismy elegancko pociagiem dojechac do akbary, pociagu jednak nie ma i pewnie juz nigdy nie bedzie, bo wybudowano droge z asfaltu i ciufcia w ten sposob dokonala zywota swego.

wiec zmiana planow. trzeba dosiasc rowerow – przed nami jakies 1000 km do chartumu, co mi sie srednio usmiecha, coz jednak zrobic :)

poza tym goraco, poza tym super swietnie.

poza tym miala tu byc relacja pieknie przygotowana ale dziura taka, ze cud to internet, na niedzialajace porty usb nie ma co narzekac…

Dzieło australijskiego reżysera  z 1975 roku odniosło międzynarodowy sukces i było przełomem w historii małej wówczas  kinematografii. Po 1975 roku filmowcy z Antypodów zaczęli wreszcie przemawiać własnym, a nie hollywoodzkim głosem; ich filmy były oczekiwane za granicą.

Rzekomo oparta na faktach fabuła „Pikniku…” zaczyna się 14 lutego 1900 roku, czyli w dniu św. Walentego i kończy się ponad miesiąc później. Dotyczy zaginięcia grupki uczennic szkoły dla panien z dobrych domów podczas wycieczki do buszu, do tzw. Wiszącej Skały. Gdy o godz. 12 zatrzymują się zegarki, pod Skałą zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Dziewczęta prowadzone przez bardzo urokliwą Mirandę wchodzą między skały i już nigdy się nie odnajdują  z wyjątkiem jednej.

Film można określić mianem horroru. Budzi niepokój a jednocześnie urzeka tajemnicą. Śledztwo policji kończy się niczym. Sytuacja z pogranicza zdrowego rozsądku i fantazji jest tak wieloznaczna, że widz całkowicie ulega ekranowej magii. Gotów jest uwierzyć w prawdziwość zdarzeń, że dziewczęta uległy albo zbiorowej hipnozie, albo jakiejś fascynacji o podłożu erotycznym i rozpłynęły się we śnie, będącym pierwotną substancją rzeczywistości. Miranda wykreowana na anioła znika w rozgrzanym powietrzu, pozostawiając po sobie wiele nieukojonych serc, także kobiecych.

Dzieło Weira ma historyczno – symboliczny wymiar. Po zaginięciu dziewcząt upada żeńska pensja pani Appleyard. Ta instytucja symbolizuje kolonialną pychę Imperium Brytyjskiego i ginie pod naporem niezrozumiałego świata aborygeńskiej magii.

„Piknik pod Wiszącą Skała” jest jednym z najpiękniejszych filmów jakie kiedykolwiek powstały. Rządzi nim idealizm w postrzeganiu świata. W zamyśle reżysera człowiek ma tylko pośredni dostęp do najwyższej rzeczywistości. Jednym z kluczy do innego świata jest piękno. Uchwycone na kliszy filmowej wizerunki zaginionych dziewcząt są w istocie niematerialne. O wiele realniejsze procesy dzieją się  w umysłach osób, które myślą i marzą o nich. Miłość  w tym przypadku nie przynosi szczęścia. To godna uwagi lekcja w handlowym dniu św. Walentego, kładącym  nacisk tylko na romantyczne pozory .

przed panstwem ekipa IV etapu afryki nowaka – projektu poswieconego kazimierzowi nowakowi, ktory w latach 1931 – 1936 samotnie pokonal afryke. siedzimy wlasnie w miescie asuan na poludniu egiptu, jutro z rana promem chcemy sie dostac do sudanu, by przejechac caly kraj i dotrzec do ugandy, gdzie paleczke przejmie kolejna ekipa. wraz ze mna (ten po prawej) sa piotr strzezysz, zbyszek galeza i jakub pajak. plus jeden z przechodniow, ktory nie odmowil sobie wejscia w kadr.

na razie zapraszam na www.afrykanowaka.pl, wkrotce tez cos wiecej tu…

Maria jeszcze w spodniach. (Fot. Dariusz Danek)

w końcu jednak do live się wybrałem na marię peszek. że się spóźniłem to zastałem ją już w samych majtkach, co oczywiście z miejsca, natychmiast, pozwoliło mi zapałać do niej sympatią wielką…

to co dalej, tylko tę sympatię powiększyło, bo koncert był mocno pankowy, muzycy znakomici, a sama wokalistka genialna. taka babka z jajami, wiecie, co to potrafi walnąć pół szklanki czystej na raz, słodko zaśpiewać “kur…a mać” i pewnie z bańki w ryj przyłożyć, jak trzeba.

i ten wzrok dziewcząt, tych wszystkich, które stały dookoła i patrzyły na marysię i myślały sobie “ach jak chciałabym ja być taka też”. cudnie :D

a do posłuchania maria peszek, nie autorsko lecz  gościnnie u l.u.c.’a i rahima: